Pompy ciepła, będą pobierać ciepło zakumulowane w wodzie i  przekazywać je do odbiorców. Wśród wymienionych tu trzech wektorów lokujących postmedialną zmianę właśnie ich redefiniowanie społeczne, zapoczątkowane, nagłośnione i podtrzymywane przy okazji wspomnianej narracji o cyfrowym zwrocie 2. Przenikają i rekonstytuują wówczas dopiero najważniejsze relacje władzy i systemy ideologiczne, zakorzeniają się w porządkach semantycznych i aksjologicznych, poddają się sile ich oddziaływania, redefiniowaniu, instrumentalizowaniu i dostrajaniu wobec różnych oczekiwań, wrażliwości i konfiguracji systemowych — oddziaływając we wszystkich tych lokalizacjach, zgodnie z newtonowską zasadą, z adekwatną siłą i według analogicznych reguł o przeciwnym zwrocie. Stają się one coraz mniej wyraźne — ukryte przed przyzwyczajoną do zwykłych, analogowych i materialnych form, percepcją

W związku z tą ekspansją Weibel ogłasza nadejście sytuacji postmedialnej, tj. Nic nie dzieje się w sztuce i kulturze poza granicami medialnej przestrzeni i regułami medialnych form.

Kondycja postmedialna powstaje w dwóch fazach. Pierwsza polega na zrównaniu statusu i kulturowej siły istniejących mediów sztuki. W konkurencji między sobą doszły one do momentu równości jako narzędzia ekspresji artystycznej. Nie ma obecnie medialnych technologii, które dominują w praktyce sztuki albo które są z niej programowo wykluczone.

Faza druga polega na zapadaniu się wszystkich tych medialnych form w siebie nawzajem. Stapiające się media tracą swoją unikalność i dalej: tożsamość w ogóle Weibel reasumuje: Oddziaływanie mediów jest uniwersalne, więc wszelka sztuka jest obecnie sztuką postmedialną.

Ponadto każda sztuka jest postmedialna nie tylko dlatego, że media są maszynami uniwersalnymi, lecz dlatego, że uniwersalna maszyna, jaką jest komputer, posiada zdolność symulowania wszystkich mediów.

W obszarze sztuki, jak można wywnioskować z prac Manovicha i Weibla, koncept medium został najpierw wystawiony na próbę przez nowe formy wypowiedzi artystycznej, takie jak asamblaż, happening, instalacja, performance, a równolegle za sprawą kulturowej obecności analogowych mediów mechanicznych: fotografii, filmu i wideo.

Zderzyło się to z tradycyjną koncepcją rozumienia medium przyjętą w sztuce, to jest jako tworzywa artystycznego, oraz z tradycyjną formą upowszechniania, dystrybucji sztuki: modelem, w którym na szczycie znajdują się artyści, opiniotwórcze elity i systemowe narzędzia upowszechniania sztuki, takie jak muzea czy galerie.

Modernizacja elektrowni

W rezultacie sytuacja postmedialna to także przestrzeń konfliktu pomiędzy tradycyjnym systemem sztuki a sztuką mediów. W ten sposób kondycję postmedialną definiuje kolejny medioznawca, a jednocześnie krytyk i kurator sztuki Domenico Quaranta Dziejowa logika technologii komunikacyjnych, która wytyczyła trajektorię media-nowe media-postmedia, obejmuje obszar kulturowych odczytań technologii komunikacyjnych.

Definiowanie pola i treści sztuki współczesnej w odniesieniu do niej to tylko jedna z postmedialnych debat podjętych w różnych sferach, na które wpływ ma rzeczywistość cyfrowa. Dający się zaobserwować — widoczny w napięciu pomiędzy sztuką współczesną a sztuką nowych mediów — strach przed kondycją postmedialną ma znamiona uniwersalne, choć, jak na razie, jedynie dyskurs krytyki sztuki mediów i teorii kultury doprecyzował ten stan i zaproponował dla niego własny język i kategorie pojęciowe, które tu przywołałem.

Teorie mediów i szerzej kulturoznawcza wiedza o mediach mają skłonność do postrzegania kulturowego dominium komunikacji przez pryzmat kategorii obiektu i stojącej za nim techniki. Interpretacje wywodzące się z tej perspektywy widzą ten obiekt na dwa sposoby. Po drugie, obiektem tym czynią komunikujący podmiot, uwikłanego w medialne sprzężenia człowieka, aktora działań komunikacyjnych. Ani przedmioty samodzielnie, ani podobnie rozumiane podmioty, ani synergiczne kombinacje tych kierunków składające się na tradycyjny model środowiska i procesów komunikacyjnych nie przystają jednak do natury i zasięgu ewolucji medialnego świata, dokonującej się w cyfrowych okolicznościach.

Tak zaprojektowany model, powtórzę, można było z powodzeniem wykorzystywać w różnych wewnętrznych jego strukturalizacjach i ujęciach dyscyplinarnych — od analizy semiotyki medialnego przekazu po deterministyczne postrzegania technologii jako przekazu jedynie wobec domeny mediów analogowych. Wobec natury cyfrowego i sieciowego świata, w którym hardware zyskał przeciwwagę w postaci software, ekosystem analogowych transmisji i reprezentacji został wystawiony na dziejową próbę, stając w obliczu sieciowości.

W nowych okolicznościach, w których linearna percepcja mierzy się z interakcyjnością, materialne formy z wirtualnymi reprezentacjami, skończone kształty z nieustannym przetwarzaniem i remiksowaniem, istniejące schematy poznawcze przestają wystarczać do opisu komunikacyjnego świata.

Wraz z cyfrową zmianą pojawiały się także towarzyszące jej rekonstrukcje pojęć i teorii, dopełniające diagnozy o sytuacji postmedialnej. Matthew Kirschenbaum, amerykański humanista starający się interdyscyplinarnie przenikać istotę cyfrowości, wskazuje na potrójną naturę cyfrowych sytuacji medialnych. Mają one 1 wymiar fizyczny; są znakami i maszynami je transportującymi. Są jednocześnie 2 formatami logicznymi, co znaczy, że są to dane, które te maszyny rozpoznają, interpretują i przetwarzają.

Są także 3 konceptami, czyli posiadają naturę bytów semiotycznych, aksjologicznych: są tekstami kultury W podobnym duchu wypowiada się inny amerykański badacz cyberświata Mark Hansen. Amerykanin jest przekonany, że teorie mediów cyfrowych potrzebują nowego punktu odniesienia, który będzie w większym niż dotychczas stopniu korespondować ze zmianami zachodzącymi w medialnym świecie. Tą nową kategorią jest procesualność mediów, która rozciąga je pomiędzy różnymi spiętymi w sieci przedmiotami technologicznymi w tle objawiających się użytkownikom wysuniętych na pierwszy plan działań i w ten sposób rozmywa ich uchwytną, skończoną formalnie postać.

Stają się one coraz mniej wyraźne — ukryte przed przyzwyczajoną do zwykłych, analogowych i materialnych form, percepcją W identyczny sposób charakter postmedialnego środowiska interpretuje filozofka mediów Katherine N.

Hayles, kiedy wskazuje na przykład na dynamiczny i złożony charakter ontyczny cyfrowej tekstualności: Istnieją dane, programy, które je wywołują i przetwarzają, hardware, który na bazie swoich funkcjonalności te dane kompiluje i interpretuje. Takie wrażenie na temat medialnej nieprzejrzystości mają nie tylko sami medioznawcy.

Bruno Latour, jeden z najbardziej uznanych diagnostów współczesności, rozważając przesunięcie od obiektów do procesów technologicznych zauważa, że ten ontologiczny zwrot prowadzi do wykształcenia się fantomowego oblicza nowych mediów w stosunku do sfery społecznej i kultury Obwody scalone, przełączniki, bramki, kable, protokoły, różne poziomy software, wyświetlacze i wreszcie pola magnetyczne i inne zjawiska związane z elektrycznością to przeplatające się nawzajem elementy tej fantomowej ontologii, z którą na co dzień, mniej lub bardziej świadomie, mamy do czynienia.

W rezultacie postmedialny charakter zdematrializowanej informacji skutkuje podwójnie. Przedmiot przekształca się w obiekt medialnej reprezentacji. Zyskując taki status przekracza barierę tradycyjnie pojętej materialności, staje się swoim własnym odbiciem, abstrakcyjnym wirtualnym przedstawieniem i zapośredniczeniem. Medium, które działa niepostrzeżenie, które jest niewidzialne okazuje się pozbawione wymiaru materialności, kończy swój dotychczasowy żywot w materialnym świecie znaków, przedmiotów i zdarzeń Opisany powyżej przez teoretyków na różne sposoby hybrydyczny i procesualny, cyfrowy stan rzeczy to przede wszystkim wciąż niewybrzmiałe echa i rezonanse jednego z założycielskich sporów, który wytyczył charakter projektu cyfrowego.

Chodzi o debatę wokół ontycznego charakteru informacji, której korzeni szukać trzeba jednak dużo głębiej niż tylko w cywilizacyjnej debacie dotyczącej komputeryzacji. Objawił się on najpierw w postaci dwóch przeciwbieżnych dążeń w nowożytnym dyskursie poświęconym wiedzy w najbardziej ogólnym jej znaczeniu: ku wiedzy abstrakcyjnej matematycznej oraz wiedzy namacalnej, mającej bezpośrednie potwierdzenie w percypowanej rzeczywistości.

Z jednej strony matematyka i jej pochodne miałyby być myśleniem abstrakcyjnym, formalnie doskonałymi teoriami opisującymi złożoność natury świata. Z drugiej zaś poznawanie i myślenie skonstruowane w ten sposób domagało się potwierdzenia i weryfikacji wobec niedoskonałości wiedzy abstrakcyjnej zderzającej się z wieloma niewytłumaczalnymi, a przecież realnie doświadczanymi kondycjami świata.

Ten problem stał się jednym z najważniejszych dla nowoczesnych nauk i sztuk — objawił się w nich jako dystynkcja pomiędzy teorią a empirią, sztuką reprezentacji i sztuką przedmiotów, szczególnego zaś znaczenia nabrał wraz pojawieniem się maszyn kalkulujących i cyfrowej reprezentacji rzeczywistości przez nie tkanej Problem ten na właściwym dla metateorii wiedzy i nauki poziomie skomentował, by przywołać tu jeden z najważniejszych współczesnych autorytetów, filozof i metodolog Paul Feyerabend w swojej głośnej krytyce hegemonicznej roli naukowego myślenia abstrakcyjnego: Abstrakcja wydaje się być negatywnym zwyczajem: realne właściwości fizyczne, kolory, temperatura, tarcie, opór powietrza, krążenie planet są w tym typie myślenia pomijane Jaką kondycję proponują nowe, cyfrowe media?

W codziennym krajobrazie miejsce stałych i percypowalnych w tradycyjny, obiektowy sposób maszyn i tekstów medialnych zajmują ich cyfrowe ślady, tj. Analogowe przyzwyczajenia często stawiają nas wobec nich w mało komfortowej sytuacji, kiedy nieświadomi tego, co procesują, komunikują i interfejsują wykorzystywane przez nas urządzenia, jesteśmy narażeni na niespodzianki i konieczność nieustannej uwagi na wielu poziomach percepcji.

Boleśnie w sensie finansowym przekonało się na Reded handel i zmiennosc systemow energii elektrycznej o tej nieustannej i fantomicznej konektywności cyfrowych urządzeń połączonych z sieciami polskie społeczeństwo zauroczone nowymi liniami technologicznymi smartfonów, kiedy okazało się, że nieustannie komunikują się one z bazami danych operatorów, dostawców usług, producentów, sieciami społecznościowymi i wieloma innymi miejscami w sieciach.

Użytkownicy tych urządzeń przez długi czas nie zdawali sobie sprawy z przebiegu tych ukrytych transmisji i transferów, za co operatorzy zacierając ręce wystawili im słone rachunki Postinformacje Wspomniany spór o konstytucję cyfrowego świata dotyczył kulturowego i technologicznego rozumienia oraz sposobów wykorzystywania informacji. W cybernetycznym dyskursie został utrwalony jako poszukiwanie różnicy pomiędzy twardym i miękkim rozumieniem cyfrowej informacji Pierwszy ze sposobów pojmowania informacji polega na uznaniu jej za autonomiczny obiekt medialnego świata.

Ma on naturalnie indywidualny, wynikający z oddzielania sfery instrukcji dla techniki od samej techniki, status, nawet Reded handel i zmiennosc systemow energii elektrycznej wciąż nierozerwanych związków z tradycyjnymi obiektami — przedmiotami i tekstami medialnymi.

Dla przykładu: za takie twarde informacje można uznać zbiór słów w tej książce, które po digitalizacji można traktować w oderwaniu od ich nośnika, czyli samego interfejsu papierowej książki.

Miękka interpretacja informacji skupia się natomiast na roli otoczenia i kontekstu, w jakich ta informacja funkcjonuje. Chodzi tu szczególnie o ludzi, którzy się nią posługują — a zatem także i jej semiotyczny ładunek, który sytuuje techniczną formę przekazu maszyny i infrastruktura technologiczna, które komunikację zaszumiają i zniekształcają w symbolicznym środowisku kultury, pośród znaków, języków, form wizualnych i audialnych.

Tak zdefiniowany kontekst na centralne miejsce w systemach informacyjnych wysuwa człowieka jako ogniwo spajające informacyjne elementy w całość, zaś fenomen informacji podporządkowuje wymogom komunikacji kulturowej.

Twardy koncept informacji to przejaw technokratycznej, redukcjonistycznej wiary w matematyczne modelowanie świata i jego doskonałość. Postrzeganie informacji jako autonomicznego obiektu medialnego świata otwiera drogę do konstruowania matematycznych struktur, takich jak sztuczna inteligencja, rzeczywistość wirtualna, ale przede wszystkim uruchamia projekt matematycznie zorganizowanego software, który staje się metagramatyką cyfrowego świata.

Miękkie myślenie o informacji detronizuje taką jej pozycję, stawiając ponad nią inne elementy medialnego uniwersum, jak podmiot nadający i odbierający, ekosystem technologiczny czy kontekst kulturowy. Jaki wpływ miał ten założycielski spór na kulturowe oblicze cyfrowego świata? Przywołana już wcześniej filozofka mediów Katherine Hayles dostrzega podwójną konsekwencję różnicy w rozumieniu sensu informacji dla projektu cyfrowego.

Reded handel i zmiennosc systemow energii elektrycznej

Hayles wymienia trzy etapy postępującej dematerializacji informacji. Etap pierwszy to przywołany spór o twardą i miękką informację, który rozpoczął się po drugiej wojnie światowej i trwał do początku lat XX wieku. Etap drugi trwał od lat W fazie trzeciej, która wciąż trwa, mamy natomiast do czynienia z wirtualizowaniem się informacji, czyli systematycznym uzgadnianiem uwarunkowań cybernetycznych z wymogami komunikacyjnymi kultury i życia społecznego Podobnie jak jednolite w epoce analogowej media zmieniają swój ontyczny charakter w cyfrowych okolicznościach, tak i informacja pod ich wpływem staje się wolna od tradycyjnych medialnych ograniczeń i ewoluuje w ten sposób do postaci postinformacji.

Ten postinformacyjny kierunek odcina jeden z kluczowych korzeni łączących projekt mediów cyfrowych z tradycją mediów wcześniejszych. Odcięte korzenie materialności informacji zastępują w cyfrowym świecie hybrydyczne ścieżki ku interfejsom, czyli użytkowym powłokom cyfrowych maszyn, oraz ku software, czyli abstrakcyjnym matematycznie, rządzącym ich wewnętrznym funkcjonowaniem, kodem i gramatyką W różnicę pomiędzy obiektem a procesem kultury medialnej wpisana jest także, na zasadzie sprzężenia zwrotnego, zmiana obejmująca hardware.

Dotyczą tej materialnej warstwy medialnego świata przekształcenia, które zwiastują odwrót od dotychczas nią sterującej newtonowskiej mechaniki elektryczności i wejście w nowy porządek elektroniczny i postmechaniczny.

Nie znaczy to, że posthardware funkcjonuje wbrew prawom natury czy wywraca do góry nogami ich klasyczne, choćby newtonowskie czy euklidesowe, kodeksy i sankcje. Jego funkcjonalna natura traktuje jednak zarówno je, jak i klasyczny model ich opisu jako stały punkt odniesienia, jako wpisany w obecny system operacyjny na fundamentalnym poziomie. Z takim dziedzictwem swobodnie przesuwa się ku obszarom dla tradycyjnej wiedzy i technicznych form jej eksploracji i manipulacji niedostępnym, wywołując podejrzenia o zwrot ku manowcom kultury, nauki i życia społecznego.

Wszystkie te trzy historyczne typy wytworów nowoczesnej techniki obecne są wewnątrz cyfrowości i w przypisanym sobie zakresie wciąż realizują założenia projektu cyfrowego. Są w nim funkcjonalnie niezbędne.

Uważnie przyglądając się wchodzącym dziś na konsumencki rynek gotowym rozwiązaniom cyfrowym i zapowiedziom ich możliwych, przyszłych form, trzeba uznać, że dotychczasowy mechaniczny i elektryczny nurt osiągnął już kres możliwego rozwoju. Najnowsze maszyny medialne są narzędziami, w których nawet wyrafinowane mikromechaniczne elementy są zastępowane ich postmechanicznymi odpowiednikami.

Dyski twarde, magazyny cyfrowego świata, zyskały nową formę w postaci magnetycznych płytek, zastępujących dotychczas dominujące napędy składające się z magnetycznych dysków, które wirując były odczytywane za pośrednictwem ruchomej igły remediacja idei i formy gramofonu. Klawiaturę mechaniczną zastępuje klawiatura wyświetlana jako taktylny obraz wrócę do tematu obrazów taktylnych w trzeciej części książki. Ostatnie wersje laptopów dostępnych na rynku nie zawierają w sobie już żadnych mechanicznych części, które do tej pory były tradycyjnie obecne wewnątrz komputerowych maszyn: obok wspomnianyh dysków nowego typu zamiast napędu optycznego mechanicznie obracającego dyskami CD, DVD, BR jest czytnik kart pamięci; zamiast gniazd sieciowych LAN zastosowano porty bezprzewodowe WiFi czy Bluetooth.

Większość dostępnych w nowoczesnych systemach interfejsów wyjścia i wejścia jest tu na stałe wkomponowana w elektroniczną architekturę obliczeniową. Postmedia to technologie, dla których charakterystyczne są rozwiązania postmechaniczne i postelektryczne. Poznanie sposobu ich pracy, jak Reded handel i zmiennosc systemow energii elektrycznej już powiedziałem, wymyka się naturalnym właściwościom percepcji posługującego się nimi człowieka, tradycyjnym kodom kulturowym definiującym relacje kultura-technika i uznanym za kanoniczne regułom i prawom opisującym fizykę, chemię i matematyczność świata.

Postmedialne maszyny stały się mitycznymi i magicznymi narzędziami manipulacji zjawiskami natury. Nie odwołują się już wprost, w bezpośredni i przejrzysty sposób, do powszechnie dostępnych zasobów wiedzy kulturowej — jak to miało miejsce w przypadku maszyn mechanicznych, które w naturalny sposób rozwijały wcześniejsze twory techniki czy starały się naśladować budowę i funkcjonowanie organizmów żywych. Odnoszą się za to do wyrafinowanych zasobów wiedzy specjalistycznej, wykorzystują zawiłe zjawiska i wciąż jeszcze nie w pełni rozpoznane i opisane stany odkrywane przez zaawansowaną technologię.

Do pracy z nimi potrzebne są, w odpowiedzi na taki stan rzeczy, rozwiązania techniczne, które te wyrafinowane maszyny ubiorą w kulturowo przyjazne, symboliczne szaty.

Reded handel i zmiennosc systemow energii elektrycznej

Zautomatyzowane strategie systemu handlowego nimi interfejsy użytkowe powstające na styku software i hardware, których idea i forma nie tylko nadają postmediom kulturowo przyjazne kształty, ale i skutecznie przejmują dotychczasową rolę monolitycznych mediów Software Przechodząc od medialnych obiektów do medialnych procesów doszedłem do kategorii software, czyli napędzanej dzięki elektrycznej i cyfrowej cyrkulacji zdematerializowanej informacji — danych.

To kategoria, która stanowi o ontologicznej unikalności fenomenu nowych mediów i cyberkultury, zaś współcześni medioznawcy stawiają ją w centrum cyfrowej kultury, zaś samemu pojęciu przypisują miano kluczowego dla teorii kultury współczesnych mediów.

Nie będę w tym miejscu z oczywistych względów nawet próbował zagłębiać się w definiowanie i analizy soft­ware, bo jest to problematyka, która domaga się samodzielnych opracowań i, jak wspomniałem we wstępie, w moim tekście funkcjonuje jako najważniejszy, choć mało wyraźny bohater drugiego planu. Kilka lat temu Lev Manovich, chyba najbardziej popularny z zajmujących się nowymi mediami badaczy i animatorów, ogłosił, że nadeszła epoka dominacji soft­ware w medialnym świecie i daleko poza nim, na terytorium szeroko rozumianej kultury.

Software, powiada, przejmuje kontrolę nad materialnym wymiarem medialnej rzeczywistości, staje się — wraz z interfejsami — kulturową powłoką hard­ware i to jemu powinny się bez reszty oddać współczesne studia nad mediami, przekształcając się z media studies w software studies Matthew Fuller, jeden z inicjatorów kulturowych badań nad software i twórca kategorii software studies, definiując kulturę software, mówi o łączących się w niej różnych, nieposiadających ekwiwalentu w kulturze mediów masowych, warstwach cyfrowego świata.

Angielski medioznawca wskazuje na trzy zasadnicze tropy kulturowe porządkujące obszar software. Są nimi: critical software, social software oraz speculative software. Wszystkim trzem przyjrzę się teraz bliżej. Software krytyczny spełnia funkcję nadzoru nad software w ogóle. To oprogramowanie, które śledzi poczynania software, wyświetla jego kulturowe mechanizmy i obnaża polityki kodu, angażując użytkowników i programistów w krytykę cyfrowości, czyli odnajdywanie w niej wszelkich śladów i kodów normalizujących.

Dzięki takiemu wykorzystaniu software cyberkultura podlega nieustannemu prześwietlaniu i ma szansę opierać się technopolowym zapędom. Przykładem takiego software jest wersja znanej gry Wolfstein, zrealizowana przez artystyczny kolektyw JODI. Social software to fenomen, na który składają się dwa trudne do rozłącznego traktowania inne: wolne oprogramowanie w tym ruch open source oraz programowanie do użytku zbiorowego, część Web 2.

Zasadą tego pierwszego jest tworzenie programów darmowych w przestrzeni publicznej, kolektywnie przygotowywane alternatywy dla wersji komercyjnych, które pozwalają na określone funkcjonalności w oderwaniu od tradycyjnych reguł rynkowych wynikających z obwarowanego szeregiem zależności, tradycji i reguł prawnych podziału ról pomiędzy właścicieli i konsumentów. Zasadą oprogramowania społecznego jest natomiast przejmowanie kontroli nad oprogramowaniem przez pozabiznesowe, pozasystemowe jednostki i społeczności.

Dzięki takim działaniom przestrzeń cyfrowego kodu wciąż udaje się zachować od wchłonięcia w reżim wartości ekonomicznych — pozostaje otwartym tekstem kultury, który wspólnie piszą i redagują zainteresowani. Ma tu także miejsce agregacja i akumulacja kapitału społecznego w nowej, cyfrowej wersji Software Reded handel i zmiennosc systemow energii elektrycznej to natomiast oprogramowanie eksperymentalne, za pomocą którego możliwa jest eksploracja możliwości programowania w ogóle.

W tej dziedzinie programiści ewaluują kodowe glitche, wirusy, malware, spyware, patche, błędy, ale także poszukują nowych rozwiązań społecznych i kulturowych sytuujących software w przestrzeni publicznej.

Kategorią bliskoznaczną wobec spekulacyjności software jest strategia cyfrowego oporu i działania antysystemowego, która charakteryzuje środowiska i etos hakerski. Poprzez swoją formalną otwartość i nominalnie egalitarny dostęp do zasobów kodu software może się rozwijać jako ważna dla kultury sytuacja postmedialna właśnie wtedy, kiedy wszystkie trzy wskazane przez Fullera jego domeny rozwijają się równolegle.

Postmedialny charakter software bierze się z krytycznego oglądu i potencjału rekonstrukcji, który ta medialna warstwa oferuje wobec wszystkich poprzednich gramatyk i kodów medialnych oraz ekosystemu medialnego jako takiego. Bierze się także z dokonującej się pod naporem sił społecznych, reorganizacji tego ekosystemu i obecności w nim nowych, społecznych graczy mających rzeczywisty wpływ na hierarchiczny dotąd, medialny krajobraz.

Postmedialność software to także efekt możliwego w obszarze kodu nieustannego sprzężenia zwrotnego pomiędzy obecnymi formami oprogramowania a ich przyszłymi wersjami. Manovich i Fuller postrzegają software jak praktykę kulturową, w której mieszają się wszystkie dotychczasowe doświadczenia kulturowe i cywilizacyjne — zarówno związane z istniejącymi mediami i zapośredniczoną przez nie komunikacją, jak i wynikające z dorobku nauki, sztuki, urbanistyki, wojskowości, itd.

Praktyka technologiczna i komunikacyjna software to konglomerat, w którym łączą się i stapiają ze sobą do granic rozpoznawalności sztuka, nauka i technika. Jaki jest efekt tego wymieszania?

To znacznie więcej niż software rozumiany technologicznie jako zbiór instrukcji operacyjnych komputera. Kulturowe rozumienie software rozciąga się bowiem również na materializację i synergię kulturowych w tym i medialnych dyskursów, form i modalności, zderzenie przeróżnych procesów i dyskursów, technokulturowy asamblaż — jak powiedzieliby Deleuze i Guattari Tak zdefiniowany software to przestrzeń postmedialna, w której dochodzi do renegocjacji władzy i stosunków społecznych, kiedy biorące udział w jego tworzeniu, dystrybucji i implementacji grupy społeczne doskonale radzą sobie bez pomocy, pośrednictwa czy regulacji systemu politycznego i ekonomicznego open software, social software.

Za jego sprawą ma również miejsce postmedialna renegocjacja ustalonych pozycji antropologicznych na linii człowiek-technika, szczególnie zaś w zakresie antropologii i socjologii interfejsów medialnych. Wreszcie dzięki software wprawiane jest w ruch i podtrzymywane w tym dynamicznym stanie uniwersum cyfrowych danych. W rezultacie odmienia się zupełnie ich kultura, ekonomia i ekologia, pojawiają się nowe kształty i cyrkulacje informacyjne, takie jak kultura otwarta open culturealternatywne obiegi i społeczne cyrkulacje danychsieci grupujące ich użytkowników, piractwo i dyskursy poświęcone dostępowi do danych i informacji Software to także najbardziej hybrydowy i fantomowy ze współczesnych medialnych stanów i form.

Jego praktyka zorientowana jest z założenia na procesualność — uruchomione oprogramowanie najczęściej pracuje w tle niezależnie od bieżących, cząstkowych działań użytkownika na poziomie jego interfejsu użytkowego.

Reded handel i zmiennosc systemow energii elektrycznej

Jego status rozciąga się pomiędzy materialnością działań dokonywanych za sprawą kontrolowania elektryczności wewnątrz infrastruktury obliczeniowej maszyny cyfrowej a efemerycznością wirtualności, czyli abstrakcyjnych zapisów w różnych równie abstrakcyjnych formalnych, programistycznych językach i kodach.

Software jest zatem jednocześnie matematyczną abstrakcją i elektryczną materialnością, wirtualnym procesem i materializującym się interfejsem. Sytuuje się pomiędzy indywidualnym doświadczeniem mediów a ich wymiarem społecznym w różnych przybieranych przez nie formach, takich jak systemy operacyjne i personalizowane aplikacje, aplikacje transmitujące i aplikacje interaktywne To wszystko czyni z software przedmiot niejasny i domagający się nieustannej uwagi poznawczej.

Trudno się dziwić, że wielu współczesnych medioznawców gotowych jest wskazywać jego centralną pozycję w cyfrowym świecie. Nie brakuje jednak i głosów skrajnie przeciwnych wobec tego typu deklaracji.

Friedrich Kittler, niemiecki medioznawca, stwierdza kategorycznie: there is no software! Wszystko, argumentuje, co przyjęło się oznaczać tym mianem, da się sprowadzić do postaci najprostszych, powtarzalnych czynności wykonywanych przez maszyny cyfrowe: kontroli zmian napięcia w elementach struktury hardware. Rozbudowane manipulacje kodu, poetyka software to w gruncie rzeczy regulacje dotyczące milionów dziejących się jednocześnie w cyfrowym urządzeniu stanów napięcia elektrycznego, oferujących jedynie on i off.

Kittler rozumie software analogicznie do dziewiętnastowiecznych, w duchu będących konsekwencją kartezjańskiego dualizmu, wyobrażeń na temat pracy mózgu — miała ona polegać na skomplikowanej mechanice wymian napięć elektrycznych pomiędzy poszczególnymi ośrodkami. W identyczny sposób na fundamentalnym poziomie technologicznym działa także software: zera i jedynki kodu zmuszają hardware — procesory, czipy, macierze, do reagowania na obecność napięcia elektrycznego lub jego chwilowe braki.

Opis publikacji

Poziom ten jednak w praktyce codziennego użycia komputerów jest dla użytkowników niedostępny ze względu na jego polityczne i strategiczne znaczenie dla bezpieczeństwa samej maszyny i ochrony jej struktury przed przeprogramowaniem w ten sposób chroni ją na przykład oprogramowanie BIOS; bezpośredni asembler i emulator, który zamienia instrukcje software na czynności mechaniczne hardware.

Softwarem można by nazwać jedynie miliardy nakładek rozpisanych w gramatyce cyfrowego kodu, które mają wartość użytkową, co znaczy, że są to programy, aplikacje, elementy interfejsu, itd.

Staje się przez to czymś na podobieństwo archaicznych języków, których używać są w stanie już tylko pasjonaci i specjaliści, które jednak na stałe wpisane są w struktury nowych — wniosły do nich reguły gramatyczne, semantyczne, tak jak łacina do współczesnych języków cywilizacji zachodniej. Dopiero dostęp do fundamentalnego, ukrytego poziomu pozwala na prawdziwą władzę nad technologią maszyny obliczeniowej, która zaczyna się w momencie, kiedy możliwa jest kontrola nad fizyczną pracą hardware, bezpośrednia kontrola płynącej w jego elementach elektryczności Mobilnościowa deregulacja tego stanu rzeczy powoduje natomiast, że zdolne do tymczasowego odłączenia od sieci dystrybucji energii potrzebnej do zasilania urządzenia cyfrowe mogą funkcjonować, przynajmniej przez jakiś czas, gdziekolwiek je ze sobą ich użytkownik zabierze.

Płynnie i przygodnie usytuowane w ten sposób w postgeograficznym i postpolitycznym krajobrazie media mobilne pozwalają swoim użytkownikom na permanentny kontakt z równie płynną i przygodną wirtualną przestrzenią danych i sieci, a jednocześnie nie wchodzą w konflikt z warunkami tradycyjnego bycia i życia w przestrzeni fizycznej.

W rezultacie przestrzeń kulturowa, Reded handel i zmiennosc systemow energii elektrycznej z nakładania się na siebie w doświadczeniu zanurzonego Reded handel i zmiennosc systemow energii elektrycznej człowieka, staje się hybrydą.

Za sprawą upłynnienia infrastruktury medialnej i wejścia z nią w przestrzeń fizyczną staje się ona w związku z tym również ekstrapolacją przestrzeni społecznej powstającej w mediach społecznościowych. Doskonałym przykładem takiej hybrydycznej koegzystencji elementu wirtualnego, sieciowego i materialnego są wszelkie serwisy odnoszące się do mechanizmów geolokacji i cyfrowych map — takie jak googlemapsfoursquare czy facebook.

Nie sposób obecnie rozsądzić, która z warstw kompozytowej przestrzeni społecznej ma prymarne znaczenie, a która jest wobec tej ważniejszej wtórna. Wydarzenia inspirowane, konceptualizowane i częściowo Delta Plus System w sieciach elektronicznych znajdują kontynuację w materialnych rejonach przestrzeni publicznej. Jak konkludują badacze mediów mobilnych: hybrydyczna przestrzeń ustanowiona za pośrednictwem tych technologii jest przestrzenią połączeń, przepływów i transferów, mobilności i nowego typu sytuacji społecznych Nietrudno o inne przykłady dowodzące postmedialnego zanikania granic pomiędzy działaniem w przestrzeni atomów i w przestrzeni bitów.

Jednym z nich jest nowy typ pracy, która staje się niezależna od fizycznego miejsca tego dowodził już Alvin Toffler w swoich analizach poświęconych zjawisku telepracyale i nie posiada tradycyjnej struktury, w której pracodawca zleca zatrudnionemu jakieś zadania do wykonania i nadzoruje go w trakcie ich wykonywania.

Praca mobilna crowdsourcing polega na udostępnianiu zadań do wykonania na zasadzie bazy prostych czynności, do których mogą zalogować się chętni do ich wykonania. Pracodawca może rozłożyć swoje potrzeby na dziesiątki czy setki drobnych czynności do wykonania i cierpliwie poczekać, aż zostaną zrealizowane pod nadzorem specjalnych aplikacji dystrybuujących zlecenia, nadzorujących ich wykonanie itd.

Mobilności mediów towarzyszą w ich teorii kategorie mediów lokacyjnych i geomediów. Poszerza to społecznościowe doświadczenia mediów mobilnych o walor kulturowego konstruowania przestrzeni. Do tego wątku powrócę szerzej przy okazji analiz związanych z bazodanowym rozumieniem przestrzeni i mapy. Po tym symbolicznym oczyszczeniu i restarcie kluczową rolę w nowych okolicznościach odegrać miały zastępy userów i tworzone przez nich wirtualne społeczności o których przeszło dekadę wcześniej pisał Howard Rheingold 41 — obdarzeni w nowej filozofii cyfrowego świata należnym im miejscem kreatorów i najważniejszych decydentów.

W nowej mitologii cyfrowego świata chętnie przyznawano im zdolność do podjęcia roli wcześniej sprawowanej przez korporacje, rządy i organy kontroli i sugerowano, że kształt cyfrowości jest od tego momentu wyłącznie w ich rękach.

Rok BBC ogłosiło rokiem cyfrowego obywatela The Year of Digital Citizena niedługo potem amerykański Time nadał prestiżowy tytuł człowieka roku Time Person of the Year każdemu poczuwającemu się do tego miana kreatorowi zawartości Internetu, który miał okazję zobaczyć swoje odbicie w lustrze zamieszczonym na okładce magazynu W taki sposób przedsiębiorstwa i koncerny medialne, zakorzenione w systemie poprzedniej analogowej epoki ogłosiły rekonstrukcję projektu cyfrowego pod szyldem społecznej emancypacji wobec sił technopolu i zawłaszczonych przezeń cyfrowych narzędzi Wśród wymienionych tu trzech wektorów lokujących postmedialną zmianę właśnie ich redefiniowanie społeczne, zapoczątkowane, nagłośnione i podtrzymywane przy okazji wspomnianej narracji o cyfrowym zwrocie 2.

Kształt społecznych relacji rozciągających się na cyfrowej platformie technologii komunikacyjnych może być świadomą antytezą stawianą przez coraz bardziej świadome roli i języka technologii społeczności i kultury wobec analogowego systemu kultury masowej, show-biznesu i jednokierunkowości komunikacji społecznej.

Dla wielu użytkowników cyfrowych technologii i sieci okazała się ona początkiem nowej epoki komunikacyjnej, którą coraz chętniej także i krytyczni medio- i kulturoznawcy określają mianem ery mediów społecznych social mediastawiając tę nową jakość na równi z logiką społeczeństwa sieci W społecznym otoczeniu cyfrowych mediów jak nigdy wcześniej widać wiązane z technologiami komunikacyjnymi nadzieje i oczekiwania obywateli, konsumentów i użytkowników.

Przede wszystkim części, z których jest zbudowana. Każdy jej element jest wykonany na zamówienie i  nie ma 12 ElektroTrendy nr 18 tutaj miejsca na tanie zamienniki. Kolejną cechą jest różnorodność materiałów, z których możemy drukować: od popularnych plastików PLA i ABS, przez drewnopodobne jak Woodfill, Bronzefill z  domieszkami brązu, aż do pochodnych nylonu i włókna węglowego.

Dotychczas drukarki 3D kojarzyły się ze skomplikowaną obsługą i  żmudnym procesem kalibracji, 3DGence One posiada kilka unikalnych rozwiązań ułatwiających nam życie. Po pierwsze, drukarka sama się kalibruje i  nie wymaga od nas zabawy ze śrubkami przed wydrukiem. Stół drukarki jest ceramiczny, co niesłychanie ułatwia oddzielanie od niego gotowych modeli, a  wskutek tego ich dolna powierzchnia ma niespotykaną fakturę.

Kolejnymi ułatwieniami są opatentowany, błyskawiczny system wymiany głowicy drukującej i system pomiaru ciśnienia w dyszy, dzięki któremu bardzo łatwo dobrać odpowiednią temperaturę dla danego materiału. Firma 3DGenCe będzie również walczyć o  rynek amerykański, gdzie właśnie w  San Francisco otworzyła swoje biuro.

Firma nie zapomina jednak o tym skąd pochodzi i  ciągle pracuje nad spopularyzowaniem drukarek 3D wśród rodzimych użytkowników. Oficjalnie potwierdziła współprace z Politechniką Śląską i z Katedrą Mechaniki Teoretycznej i  Stosowanej, w celu otwarcia pierwszej w Polsce specjalności związanej z  projektowaniem drukarek 3D pod patronatem 3DGence.

Już teraz studenci Politechniki odbywają praktyki i staże w firmie 3DGence. Więcej na stronie: 3DGence. Mogące wystąpić zwarcia niskonapięciowych układów zasilających pojazdy trakcyjne, muszą zostać wyłączone w przeciągu ułamków sekund. Zdjęcie: Archiwum własne byłby w stanie wyłączyć pokładowe zasilanie DC w 20 mikrosekund. Konstrukcja wyłącznika jest unikatowa w  skali światowej.

Hybrydowy układ pozwala wyłączać prąd zwarciowy niezwykle szybko. Taka konstrukcja z  powodzeniem może zostać wykorzystana w  stosowanych pojazdach w  kopalnictwie, czy układach stałoprądowych wykorzystywanych w  przemyśle. Ilość zwarć jaką może obsłużyć wyłącznik w  cyklu swojego życia jest równa liczbie łączeń bezprądowych, będących istotnym parametrem trwałości mechanicznej.

Oznacza to niskie koszty eksploatacyjne oraz dużą niezawodność. Niezwykle istotna jest również selektywność działania oraz ograniczanie skutków zwarć. Obecnie wyłącznik DCH-T istnieje jako prototyp przemysłowy, który będzie zamontowany w  testowym tramwaju — w którym przejdzie testy w realnych warunkach. Źródło: ncbr. Pomóc mają w  tym ultra-tanie smar tfony z  Androidem, które będą nadawały sygnał Wi-Fi wykorzystując telewizyjny i  radiowy zakres fal.

Pomysł jest rewelacyjny, tym bardziej, że jak wynika z  raportów, mieszkańcy Afryki coraz chętniej korzystają z  globalnej sieci, którą wykorzystują do edukacji, ale także prowadzenia biznesu. A  dostarczanie sygnału Wi-Fi drogą powietrzną miałoby tę zaletę, że byłoby stosunkowo tanie, gdyż nie trzeba by budować na ziemi kosztownej infrastruktury.

Do tej pory jednak, nie znane są szczegóły realizacji tego śmiałego planu. Źródło i zdjęcie: Geekweek. Na razie robi to za pomocą usługi Google Fiber, czyli doprowadzanych do domu łączy światłowodowych, ale w  planach ma jeszcze jeden projekt. Najnowszym pomysłem, internetowego giganta jest dostarczanie mieszkańcom Afryki sygnału Wi-Fi z  powietrza. Google chce wypuścić bliżej nieokreśloną liczbę sterowców, unoszących się w  powietrzu na dużej wysokości.

Podczas telekonferencji z inwestorami pod koniec lutego CEO Tesli zapowiedział wdrożenie do produkcji projektu domowego akumulatora w przeciągu pół roku. Ponieważ technologia akumulatorowa jest stale rozwijana w wyniku poszukiwania idealnego rozwiązania dla baterii samochodowych, ceny akumulatorów spadają, a ich wydajność wzrasta.

Już podczas konferencji w ubiegłym roku, CEO Tesli zapowiadział prace nad tego typu rozwiązaniami. Jego wizja zapowiadała konstrukcję podobną do tej, jaką widzimy w  dzisiejszych samochodach elektrycznych. Chodzi tu przede wszystkim o płaskie wykonanie i integrację z falownikiem. Posiadanie akumulatora niesie ogromne korzyści dla osób z  zainstalowanymi panelami fotowoltaicznymi.

Mogłyby one uniezależnić się od dostaw z  sieci podczas pochmurnych dni. Wprowadzenie do segmentu komercyjnego domowych akumulatorów może więc sporo namieszać na globalnym rynku przesyłowym.

Reded handel i zmiennosc systemow energii elektrycznej

Źródło i zdjęcie: Tesla Sanoka Podkarpackie. Od kilku tygodni biogazownia wytwarza energię elektryczną i cieplną w  procesie fermentacji beztlenowej z substratów odpadowych z produkcji roślinnej oraz zwierzęcej.

Biogazownia z Odrzechowej produkuje energię elektryczną, mogącą zaspokoić potrzeby dwóch wsi po około tysiąc mieszkańców. Powstaje biogaz oraz pozostałość pofermentacyjna.

Biogaz jest spalany w silniku kogeneracyjnym, natomiast pozostałość pofermentacyjna używana jako nawóz. Podstawowymi składnikami do pracy biogazowi są obornik, gnojówka, kiszonka kukurydzy oraz wysłodki buraczane. Inwestycja kosztowała 8,7 mln zł, z czego 3,8 mln zł stanowiło dofinansowanie z Programu Operacyjnego woj.

W jej skład wchodzą m.

Reded handel i zmiennosc systemow energii elektrycznej

Jest to pierwsza tego typu instalacja na Podkarpaciu i  jedna z  nielicznych w  kraju. O  wsparciu zadecydowała jej innowacyjność oraz interes dla całego regionu. Wyprodukowana w  Odrzechowej energia trafia do sieci. O  rozpoczęciu przedsięwzięcia zadecydowała m.

Gospodarstwo w Odrzechowej zamierza też wykorzystać ciepło powstające przy produkcji biogazu. Chce, żeby wytwarzane ciepło w przyszłości ogrzewało, m.

Efektywność energetyczna i ekonomiczna

Zakład doświadczalny w Odrzechowej jest gospodarstwem rolno-hodowlanym. Hoduje się ponad 1. O ich wyjątkowych właściwościach decydują pokrywające je nanowarstwy, nad którymi pracują, m. W  ocenie Instytutu Mikroelektroniki i  Optoelektroniki Politechniki Warszawskiej od czujników oczekuje się przede wszystkim wysokiej czułości i niezawodności oraz możliwości pracy w  wysokiej temperaturze czy silnym polu elektromagnetycznym. Oczekiwania te mogą z powodzeniem spełniać rozwiązania czujnikowe oparte na światłowodach.

Światłowody są nie tylko lekkie, kompaktowe i bezpieczne dla użytkownika.

Reded handel i zmiennosc systemow energii elektrycznej

Oprócz tego transmisja światła w światłowodzie jest niewrażliwa na zakłócające pola elektromagnetyczne, co jest szczególnie istotne w  środowisku przemysłowym. Z kolei czujniki światłowodowe można z  powodzeniem stosować w trudnodostępnych miejscach, gdzie panuje wysoka temperatura lub ciśnienie.

Do powyższych zalet należy dodać zdolność do ciągłej jakościowej i ilościowej analizy zmian wielu parametrów otoczenia, wysoką czułość oraz długookresową niezawodność. Celem badań realizowanych na Politechnice Warszawskiej, jest opracowanie zarówno odpowiedniej technologii wytwarzania warstw na potrzeby niezawodnych czujników światłowodowych, jak i  samych konstrukcji tych czujników.

Warstwy, którymi pokrywane są czujniki światłowodowe, pozwalają zainicjować lub podwyższyć czułość na wybrany czynnik, a także obniżyć wpływ innych czynników na uzyski- wany sygnał pomiarowy. Są one zazwyczaj bardzo cienkie, ich grubość sięga kilkudziesięciu nanometrów.

Niektóre z nich mają porowatą strukturę, która pozwala na wnikanie molekuł mniejszych niż pory, również osiągające rozmiary nanometrów. Nanowarstwy mogą sprzyjać przyłączaniu się do czujnika białek, wirusów czy bakterii.

Dzięki temu czujnik może zidentyfikować pojawiające się w danym miejscu szkodliwe dla człowieka czynniki pochodzenia biologicznego. Nanowarstwy mogą także modyfikować odpowiedź czujników światłowodowych wbudowanych w materiały konstrukcyjne. Deformacja takich materiałów, bądź w  skrajnym przypadku ich uszkodzenie powoduje zmianę naprężenia lub ugięcia czujnika, która silnie wpływa na jego sygnał wyjściowy.

Dzięki temu czujnik szybko Reded handel i zmiennosc systemow energii elektrycznej o  nawet najdrobniejszych pęknięciach, które pojawiają się w monitorowanej konstrukcji. Metody opracowane przez zespół Instytutu Mikroelektroniki i Optoelektroniki Politechniki Warszawskiej, pozwalają na wytworzenie cienkich i transparentnych optycznie warstw.

Należą do nich: warstwy węglowe np. Handel Safe System Przeglad Politechnika Warszawska Obie spółki nawiązały współpracę w  dziedzinie elektromobilności już w  roku. Zdjęcie: Volvo Buses Jednym z jej celów jest opracowanie standardu infrastruktury układów ładowania, która ułatwi miastom przechodzenie na zrównoważone i  oszczędne systemy transportu publicznego. Siemens i Volvo wnoszą zarówno technologię jak i  doświadczenie umożliwiające kształtowanie tej tendencji.

Siemens dostarcza infrastrukturę ładowania pojazdów z napędem elektrycznym, w tym stacje ładowania, urządzenia pomocnicze, okablowanie, roboty inżynieryjne, montaż, uruchomienie i konserwację. Dzięki podpisanej umowie Volvo Buses dostarczy klientom autobusy hybrydowe z napędem elektrycznym oraz autobusy w  pełni elektryczne, natomiast Siemens dostawę i  montaż wysokowydajnych stacji ładowania pojazdów wyposażonych w napęd elektryczny moc ładowania do kW.

Volvo Buses i Siemens dostarczyły hybrydobusy do Hamburga. W roku dostarczą elektrobusy i hybrydobusy do Goteborga i Sztokholmu. W  przypadku udziału dwutlenku węgla w  produkcji energii elektrycznej obowiązuje zasada tożsama z dotyczącą europejskiej deklaracji w sprawie pojazdów mechanicznych, a zatem wykorzystuje się energię elektryczną nieopartą na paliwach kopalnych.

Poziom emisji dwutlenku węgla jest jeszcze niższy w przypadku stosowania biopaliw. Źródło: Volvo Buses Przybysze z całego świata doceniają czystość powietrza, ulic i  miast. Co ważne, Szwajcaria nieustannie inwestuje w czyste technologie, w tym grzewcze korzystające z  odnawialnych źródeł energii. Szwajcarska strategia rozwoju pomp ciepła wpisana jest w bezpieczeństwo i niezależność energetyczną. Jednym z  projektów jest wykorzystanie zasobów energii cieplnej zgromadzonych w  wodach Jeziora Bodeńskiego.

Akwen jest trzecim pod względem wielkości jeziorem w  Europie Środkowej. Ze względu na położenie pogranicze Niemiec, Austrii i  Szwajcariipoza atrakcją turystyczną, pełni funkcję rezerwuaru wody pitnej. Pierwsze pompy ciepła, wykorzystujące wody Jeziora Bodeńskiego zostały zainstalowane już w latach XX wieku.

Po latach realizowania innych projektów energetycznych, pompy ciepła znów maja wrócić do łask i ponownie ogrzewać domy, tym razem jednak na dużą większą skalę.

Pompy Reded handel i zmiennosc systemow energii elektrycznej, będą pobierać ciepło zakumulowane w wodzie i  przekazywać je do odbiorców. Eksperci szacują, że ciepło pobrane z  jeziora dzięki pompom ciepła może ogrzewać pomieszczenia i zapewnić ciepłą wodę użytkową nawet w  gospodarstw domowych.

Oprócz wykorzystania wód Jeziora Bodeńskiego do celów grzewczych, możliwe będzie również chłodzenie pasywne latem chłodze- Jezioro Bodeńskie, Zdjęcie: rf. Ciepło pobrane z budynków będzie odprowadzane do jeziora. Z  uwagi na duże rozmiary akwenu temperatura wód w jeziorze będzie się zwiększać maksymalnie o 0,2 stopnia, co nie powinno wpłynąć na zaburzenie naturalnej równowagi ekologicznej Jeziora Bodeńskiego.

Biorąc pod uwagę fakt, że energia elektryczna w Szwajcarii w większości pochodzi z elektrowni wodnych i  atomowych, zastosowanie pomp ciepła nie powoduje żadnej emisji zanieczyszczeń. Zwrot ku ekologii i  ochronie środowiska naturalnego owocuje czystym powietrzem oraz brakiem niskiej emisji.

Spółka Eaton, w dniach od kwietnia br. Stoisko będzie odzwierciedlać układ nowoczesnego zakładu przemysłowego z w pełni funkcjonalnymi maszynami. Schulte-Südhoff GmbH duktu na rynek i zwiększyć opłacalność produkcji. Jednocześnie będą mogli dowiedzieć się więcej na temat innowacyjnych rozwiązań z  zakresu infrastruktury budowlanej oraz na temat tego, jak zmaksymalizować bezpieczeństwo osób i mienia.

Na stoisku zostanie zaprezentowany działający model dużego układu filtracji, wykorzystywanego na przykład w przemyśle drzewnym lub tekstylnym, tak aby pokazać, w jaki sposób producenci mogą zapewnić zgodność z  przepisami Dyrektywy ErP dyrektywa ustanawiająca ogólne zasady ustalania wymogów dotyczących ekoprojektu dla produktów związanych z energią.

Na szczególne zainteresowanie zasługuje rozrusznik silnikowy z  regulacją prędkości, który zapewnia ekonomicznie uzasadnioną, łatwą w zastosowaniu oraz kompaktową alternatywę, z którą użytkownicy mogą się zapoznać na stoisku.

Przyszłość przemysłu to połączone w  sieć komponenty dostarczające szeregu informacji ze wszystkich urządzeń wbudowanych w  maszynę. Zmieniając poszczególne podzespoły w  inteligentne urządzenia dzięki zastosowaniu technologii SmartWire-DT użytkownik uzyskuje wysoki poziom przejrzystości danych, wbudowany fabrycznie w  oferowane układy.

Dotyczy to zarówno podzespołów w  szafie sterowniczej, jak również czujników oraz siłowników lub zaworów hydraulicznych umieszczonych poza panelem sterowania. W  Hanowerze odwiedzający będą mogli przekonać się o  korzyściach płynących z  tego rozwiązania na przykładzie działającej maszyny do produkcji makaronu. Wydajność energetyczna, zgodność z przepisami oraz bezpieczeństwo to kluczowe kwestie z  per- spektywy infrastrukturalnej.

Surowe przepisy sprawiają, że bezpieczeństwo osób i mienia stanowi istotną kwestię dla właścicieli i  zarządców budynków. Jednocześnie obniżenie zużycia energii oraz emisji dwutlenku węgla, dzięki zastosowaniu rozwiązań, takich jak w  szczególności oświetlenie LED, stanowi kluczowe zagadnienie dla wielu osób zarządzających obiektami. Aby umożliwić konstruktorom maszyn i  układów dalsze rozwijanie przewagi konkurencyjnej i  osiąganie większych zysków, powołano zespół zajmujący się usługami zapewniającymi wartość dodaną Value Added Services.

Jego celem jest opracowywanie indywidualnych rozwiązań dla złożonych problemów z  zakresu produkcji i  łańcucha dostaw. Nowe usługi, które zostaną przedstawione podczas wystawy, obejmują zakres od indywidualnych koncepcji pakowania, dystrybucji i śledzenia, przez wstępny montaż podzespołów i układów, aż po projektowane na potrzeby klientów konfiguratory oprogramowania. Źródło i Zdjęcia: EATON Budynki przemysłowe: dysponowanie wiedzą, specjalistycznym doświadczeniem oraz produktami, ułatwiają zachowanie zgodności z przepisami oraz utworzenie środowiska, w którym będzie można podtrzymać bezpieczną i wydajną pracę.

Wynalazek może znaleźć zastosowanie, m. Polskim rozwiązaniem interesują się firmy z całego świata. Polscy naukowcy zaprezentowali zupełnie inne, nowatorskie podejście projektowania osłon balistycznych, w  tym kamizelek kuloodpornych.

Zdjęcie: rf. Zastosowanie innowacyjnej cieczy umożliwiło polepszenie elastyczności materiałów, a co za tym idzie eliminację ograniczeń związanych z  wysoką sztywnością i  brakiem elastyczności, wpływających negatywnie na komfort ich noszenia oraz brak możliwości stosowania ochrony balistycznej na zgięciach rąk, nóg czy samej szyi.