Rokoko – meble antyki

Rokoko to styl w ornamencie, architekturze wnętrz, malarstwie i rzemiośle występujący w XVIII wieku. To końcowa faza baroku, sprzeciwiająca się pompatycznemu ceremoniałowi. Styl rokoko jest stylem wyrafinowanym, zmysłowym, pełnym sentymentalności. Meble, antyki tego okresu są lekkie, swobodne, symetryczne i płynne w formie. 

Styl rokoko najsilniej rozwinął się we Francji. Meble antyki z tego okresu to wciąż jedne z najbardziej poszukiwanych przedmiotów na aukcjach. Architektura wnętrz w nurcie rokoko znacznie się zmieniła. Monumentalne i duże budynki straciły na popularności na korzyść małych pałacyków, willi i pawilonów. Jak grzyby po deszczu powstawać zaczęły liczne prywatne rezydencje, znane jako ‚maisons de plaisance’. Hotel de Soubise uważany jest za typowy przykład rokoka we Francji. Francuskie rokoko bowiem to głównie zdobienia wewnątrz budynku, nie na zewnątrz. Meble, drzwi i elementy wystroju okraszone intarsją, bogatymi zdobieniami i finezją. Na zewnątrz budynki skromne o ciężkiej bryle, wewnątrz bogate w dekoracje. W Niemczech rokoko wyszło na zewnątrz budowli. To tam pojawiły się bogate zdobienia. W ornamencie dominował motyw z płomieni, muszli, kształty faliste, asymetryczne, także kwiaty, owoce, rośliny i motywy chińskie. W Bawarii styl rokoko dekorował głównie wnętrza. Zdobione były nawet kuchnie.  

Rokoko w malarstwie  

Nowy styl zagościł także w malarstwie, gdzie zmieniła się tematyka, format, barwy i technika. Kolorystyka rozjaśniła się, obrazy stały się lekkie i finezyjne a tematyka zaczęła dotyczyć bardziej wydarzeń społecznych, ludzi i natury. Dotknięcia pędzla były bardziej delikatne, pozostawiające wrażenie pewnej szkicowości.  

Rzemiosło artystyczne w rokoko  

Rokoko bardzo silnie odcisnęło się na rzemiośle artystycznym. Szczególnie w dziedzinie mebli i wyposażenia wnętrz a także porcelany.  Ciężkie, masywne meble zastąpione zostały lekkimi łatwymi do przesunięcia mebelkami. Stosowano głównie drewno mahoniowe i bukowe. Pokrywano je lakierem, później także fornirem i laką. Meble, antyki z tamtego okresu są bardzo poszukiwane wśród współczesnych kolekcjonerów. Był to bowiem czas ich największego rozkwitu. Do tego stopnia wzrosło zapotrzebowanie na meble, że powstał osobny zawód ebenisty, czyli wyspecjalizowanego stolarza zdobiącego intarsją, inkrustacją i fornirem hebanowym. Kształty mebli były bardziej opływowe choć ich wnętrza wciąż dekorowane były tkaniną. Pojawiły się różne rodzaje krzeseł i foteli na przykład markizy i sofy. Wszystkie elementy mebli były bogato rzeźbione i dekorowane.  Rokoko to także okres wzrostu popularności porcelany. Wyrabiano z niej głównie przedmioty codziennego użytku, jak filiżanki oraz figurki, zwykle przedstawione w ruchu np. w tańcu.